PDRN w kosmetykach – czym jest i jak działa na skórę?

PDRN to mieszanina fragmentów DNA, która w kosmetykach ma wspierać kondycję skóry, jej nawilżenie, sprężystość i procesy związane z utrzymaniem prawidłowej macierzy zewnątrzkomórkowej. Mechanizm działania PDRN ma solidne podstawy biologiczne, ale w przypadku kremów i serum trzeba zachować ostrożność: większość starszych i najmocniejszych badań dotyczyła PDRN podawanego iniekcyjnie albo stosowanego na uszkodzoną skórę. Dopiero najnowsze badania zaczynają dostarczać danych dotyczących PDRN aplikowanego na zdrowy naskórek.

Dlatego odpowiedź na pytanie „czy PDRN działa w kosmetykach?” brzmi: jest to składnik obiecujący i biologicznie aktywny, ale jego skuteczność zależy m.in. od długości fragmentów DNA, ich czystości, stężenia, formulacji i zdolności do przenikania przez naskórek. Sam napis „PDRN” na opakowaniu nie gwarantuje określonego efektu.

Co to jest PDRN?

PDRN to skrót od polydeoxyribonucleotide, czyli polideoksyrybonukleotydu. Nazwa może sugerować jeden konkretny związek, ale w praktyce PDRN nie jest pojedynczą molekułą.

To heterogeniczna mieszanina fragmentów DNA o różnych długościach i masach cząsteczkowych. Klasyczna literatura farmakologiczna opisuje preparaty PDRN obejmujące szeroki zakres mas cząsteczkowych – około 50–1500 kDa, przy czym znaczna część materiału może znajdować się w niższym zakresie.

To rozróżnienie jest ważne. Dwa kosmetyki deklarujące np. „0,1% PDRN” nie muszą zawierać biologicznie identycznego materiału. Różnić mogą się:

• długością fragmentów DNA,
• rozkładem mas cząsteczkowych,
• stopniem oczyszczenia,
• zawartością wolnych nukleotydów i nukleozydów,
• źródłem biologicznym,
• stabilnością,
• sposobem dostarczania składnika do skóry.

Innymi słowy: procent PDRN na etykiecie mówi mniej, niż mogłoby się wydawać.

Czy PDRN naprawdę pochodzi ze spermy łososia?

Określenie „salmon sperm skincare”, które zrobiło karierę w mediach społecznościowych, jest dużym uproszczeniem.

Klasyczne preparaty PDRN rzeczywiście mogą być otrzymywane z materiału biologicznego pochodzącego z gonad łososiowatych, m.in. pstrąga tęczowego (Oncorhynchus mykiss) czy łososia keta (Oncorhynchus keta). Gotowy PDRN jest jednak oczyszczoną frakcją DNA, a nie „spermą znajdującą się w kremie”.

Co więcej, rozwój tej technologii coraz wyraźniej odchodzi od wyłącznie rybiego pochodzenia. Badane są już PDRN lub podobne frakcje DNA otrzymywane m.in. z żeń-szenia, mikroalg, hodowli komórkowych i mikroorganizmów.

Przyszłość PDRN może więc być definiowana nie przez gatunek, z którego uzyskano DNA, lecz przez dokładną długość fragmentów, czystość i sposób ich dostarczania do skóry.

Jak PDRN działa na skórę?

Mechanizm działania PDRN jest bardziej złożony niż popularne hasło „stymuluje kolagen”. Najczęściej analizuje się dwa podstawowe mechanizmy: sygnalizację poprzez receptory adenozynowe oraz tzw. salvage pathway.

1. PDRN i receptor adenozynowy A2A

Jednym z najlepiej opisanych mechanizmów jest wpływ PDRN na sygnalizację związaną z receptorami adenozynowymi A2A.

Już w 1999 roku Stefano Thellung i współpracownicy wykazali w hodowlach ludzkich fibroblastów skóry, że PDRN zwiększało ich proliferację, a efekt ten był ograniczany przez antagonistę receptora A2.

Co ciekawe, autorzy sugerowali również, że PDRN „may operate as a pro-drug” – czyli może działać częściowo jako materiał, z którego powstają biologicznie aktywne produkty degradacji.

Kolejne badania eksperymentalne potwierdzały znaczenie tego szlaku. W modelach niedokrwienia zahamowanie receptora A2A zmniejszało m.in. związany z PDRN wzrost VEGF i efekt proangiogenny.

Nie oznacza to jednak, że aktywacja A2A jest zawsze i w każdej sytuacji korzystna. Biologia tego receptora jest kontekstowa – w określonych modelach patologicznego włóknienia skóry hamowanie A2A również może przynosić korzystny efekt. Proste hasło „A2A = regeneracja” jest więc zbyt daleko idącym uproszczeniem.

2. Salvage pathway, czyli odzysk materiału do budowy DNA

Drugi mechanizm jest mniej medialny, ale równie interesujący.

PDRN może być stopniowo rozkładane przez enzymy do mniejszych fragmentów, nukleotydów, nukleozydów i zasad azotowych. Komórki mogą następnie wykorzystać część tych elementów w salvage pathway, czyli szlaku odzysku składników potrzebnych do syntezy kwasów nukleinowych.

Badania na fibroblastach wykazały, że nie tylko nienaruszone PDRN, ale również materiał wcześniej trawiony DNazą mógł pobudzać proliferację komórek.

To istotna wskazówka: aktywność PDRN może zależeć nie tylko od całego fragmentu DNA, lecz także od produktów jego degradacji.

3. Macierz zewnątrzkomórkowa, kolagen i inne szlaki

Nowsze badania nad topikalnym PDRN wskazują, że jego działanie może być jeszcze bardziej rozbudowane.

W badaniu PDRN-850K opublikowanym w 2026 roku obserwowano aktywację szlaków PI3K-Akt i TGF-β/Smad oraz procesów związanych z autofagią. Farmakologiczne blokowanie tych szlaków ograniczało indukcję wybranych genów związanych z macierzą zewnątrzkomórkową.

To ważne, ponieważ sugeruje, że działania PDRN stosowanego miejscowo nie powinno się sprowadzać wyłącznie do receptora A2A.

PDRN w kosmetykach a PDRN w iniekcjach – to nie jest to samo

To najważniejsze rozróżnienie w całej dyskusji o PDRN.

W internecie często można spotkać następujący ciąg myślowy:

PDRN poprawiało gojenie ran → PDRN wspiera fibroblasty → serum zawiera PDRN → serum będzie regenerowało skórę w podobny sposób.

Takiego wniosku nie można automatycznie wyciągać.

Droga podania ma ogromne znaczenie. PDRN wstrzyknięte do tkanek omija warstwę rogową naskórka, która stanowi jedną z najskuteczniejszych barier organizmu przed przenikaniem dużych i naładowanych cząsteczek.

Zastosowanie PDRN	Bariera naskórkowa	Jakość danych	Czy można przenieść wyniki na serum?
Iniekcje PDRN/PN	Ominięta	Kilka badań klinicznych	Nie bezpośrednio
PDRN w leczeniu ran	Uszkodzona	Dane kliniczne, także RCT	Tylko częściowo
Maść PDRN na ranę	Uszkodzona	Małe badania kliniczne	Nie na zdrową skórę
Kosmetyk PDRN na zdrową skórę	Zachowana	Dane nadal ograniczone	Dotyczy bezpośrednio kosmetyków
PDRN po mikronakłuwaniu	Czasowo naruszona	Rozwijający się obszar	Nie odpowiada klasycznej aplikacji kremu

Najlepiej udokumentowane badanie kliniczne PDRN nie dotyczyło odmładzającego serum, lecz owrzodzeń stopy cukrzycowej.

W randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu 216 pacjentów otrzymywało PDRN lub placebo. Po ośmiu tygodniach całkowite wygojenie osiągnięto u 37,3% osób leczonych PDRN i 18,9% otrzymujących placebo. Mediana czasu do pełnego wygojenia wyniosła odpowiednio 30 i 49 dni.

To bardzo interesujący rezultat, ale PDRN było podawane domięśniowo i okołozmianowo.

Nie jest to dowód, że krem kosmetyczny zawierający PDRN zapewni analogiczny efekt.

Czy PDRN przenika przez skórę?

Przez lata właśnie penetracja była jednym z najsłabszych punktów argumentacji na rzecz PDRN w klasycznych kosmetykach.

DNA jest dużą i silnie naładowaną cząsteczką. Z punktu widzenia fizykochemii trudno oczekiwać, aby duże fragmenty DNA swobodnie przechodziły przez nieuszkodzoną warstwę rogową.

Dlatego dawniej można było spotkać skrajne stanowiska: z jednej strony „PDRN nie ma szans przeniknąć”, z drugiej – marketingowe zapewnienia o głębokim transporcie do skóry.

Oba wymagają obecnie korekty.

Co pokazało badanie PDRN-850K z 2026 roku?

Rui Ye i współpracownicy badali konkretnie scharakteryzowany materiał określany jako PDRN-850K, o czystości co najmniej 96%, średniej długości ok. 1200 par zasad i masie do około 850 kDa.

Za pomocą spektroskopii Ramana oraz modeli skóry rekonstruowanej, świńskiej i pilotażowo ludzkiej autorzy wykazali sygnał związany z PDRN w żywych warstwach naskórka.

W pilotażowej ocenie in vivo względna wartość penetracji wynosiła około:

• 2,04% po 8 godzinach,
• 3,06% po 24 godzinach.

To wynik ciekawy, ale nie oznacza, że 3% pełnego, niezmienionego PDRN dotarło do fibroblastów skóry właściwej. Sama skóra zawiera przecież własne kwasy nukleinowe, dlatego autorzy zwracali uwagę na ograniczenia interpretacyjne metody Ramanowskiej.

Najbardziej uzasadniony wniosek jest więc pośredni:

odpowiednio zdefiniowane PDRN może wykazywać mierzalną dystrybucję do żywych warstw naskórka, ale kwestia ilości aktywnego materiału docierającego głębiej do skóry nadal nie została ostatecznie rozwiązana.

PDRN 0,1% kontra retinol 0,1% – co pokazało badanie?

To obecnie jedno z najciekawszych badań dla osób zainteresowanych PDRN w kosmetykach.

W 2026 roku przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione badanie split-face u 31 Chinek w wieku 35–55 lat. Po jednej stronie okolicy oka stosowano krem zawierający 0,1% PDRN-850K, a po drugiej krem z 0,1% retinolem.

Badanie trwało 28 dni.

W grupie PDRN odnotowano m.in. większą poprawę parametrów zmarszczek okolicy oka. Redukcja analizowanych parametrów kurzych łapek wynosiła około 20–23% dla PDRN wobec około 6–7% dla retinolu.

Czy oznacza to, że PDRN jest skuteczniejsze od retinolu?

Nie.

Byłoby to zbyt daleko idące uproszczenie.

Po pierwsze, w badaniu uczestniczyło jedynie 31 osób. Po drugie, trwało zaledwie 28 dni – bardzo krótko jak na ocenę retinoidu. Po trzecie, badano konkretną formulację i konkretną frakcję PDRN-850K, a nie wszystkie kosmetyki zawierające PDRN.

Ponadto materiał PDRN dostarczyła firma biotechnologiczna, a część autorów miała afiliacje przemysłowe. Publikacja deklarowała jednak brak specyficznego finansowania badania i brak konfliktu interesów.

Wynik jest więc obiecujący i wart dalszej obserwacji, ale potrzebuje niezależnej replikacji na większych grupach i w dłuższym okresie.

Jeżeli zależy Ci przede wszystkim na składniku przeciwstarzeniowym o znacznie większej liczbie badań i wieloletniej historii stosowania, warto sprawdzić także kremy z retinolem dostępne w Louma.pl.

PDRN a PN – jaka jest różnica?

PDRN i PN, czyli polinukleotydy, bywają w marketingu kosmetycznym traktowane niemal jako synonimy. W literaturze naukowej sprawa jest bardziej skomplikowana.

Obie grupy materiałów są oparte na fragmentach DNA, ale mogą różnić się m.in.:

Cecha	PDRN	PN
Budowa	Mieszanina fragmentów DNA	Polimery DNA, często dłuższe
Typowa długość	Zwykle krótsze fragmenty	Często dłuższe łańcuchy
Najczęściej opisywany mechanizm	A2A, salvage pathway	Efekty strukturalne i biostymulacyjne
Zastosowania kliniczne	Rany, medycyna regeneracyjna, estetyka	Głównie medycyna estetyczna
Nomenklatura rynkowa	Niekonsekwentna	Niekonsekwentna

Nie istnieje jedna globalnie przestrzegana granica molekularna, która pozwalałaby spojrzeć na opakowanie i jednoznacznie powiedzieć: „to jest PDRN, a to już PN”.

Dlatego porównując produkty, warto zwracać uwagę nie tylko na chwytliwą nazwę składnika, ale – jeśli producent takie dane udostępnia – również na jego pochodzenie, czystość i charakterystykę molekularną.

Jakich efektów można oczekiwać po kosmetykach z PDRN?

Na podstawie obecnego stanu wiedzy PDRN warto traktować jako składnik mogący wspierać przede wszystkim pielęgnację skóry:

• z pierwszymi oznakami starzenia,
• o nierównej teksturze,
• przesuszonej,
• pozbawionej sprężystości,
• narażonej na przewlekłe działanie promieniowania UV,
• wymagającej łagodnej pielęgnacji ukierunkowanej na utrzymanie dobrej kondycji naskórka.

Trzeba jednak wyraźnie oddzielić kosmetyczną poprawę wyglądu i kondycji skóry od leczenia, gojenia ran czy regeneracji tkanek w rozumieniu medycznym.

Kosmetyk z PDRN nie staje się lekiem tylko dlatego, że sam PDRN ma interesującą historię badań farmakologicznych.

W codziennej rutynie kosmetyk zawierający PDRN można traktować jako jeden z elementów pielęgnacji, obok dobrze dobranego nawilżenia, lipidów barierowych i ochrony przeciwsłonecznej. W Louma.pl znajdziesz m.in. szeroką kategorię serum do twarzy, którą można dopasować do pozostałych potrzeb skóry.

Jak stosować kosmetyki z PDRN?

Nie ma obecnie jednego naukowo ustalonego schematu dawkowania PDRN w kosmetykach.

Najbezpieczniej kierować się instrukcją konkretnego producenta.

W typowej rutynie serum lub krem z PDRN można stosować po oczyszczaniu skóry, a przed bardziej okluzyjnym kremem. Jeśli formuła nie zawiera składników zwiększających ryzyko nadwrażliwości na UV, sam PDRN nie wymaga ograniczania aplikacji do wieczora.

Przykładowa rutyna może wyglądać następująco:

1. delikatne oczyszczanie,
2. serum z PDRN,
3. krem nawilżający lub barierowy,
4. rano – ochrona przeciwsłoneczna SPF.

Jeżeli skóra jest przesuszona lub osłabiona, warto zadbać przede wszystkim o jej barierę lipidową. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule Louma.pl „Ceramidy jako fundament zdrowej i promiennej cery”.

Czy PDRN można łączyć z retinolem?

Nie ma ogólnej przesłanki, która nakazywałaby unikać takiego połączenia.

Znacznie ważniejsza jest tolerancja całej rutyny. Jeśli retinol powoduje przesuszenie, pieczenie lub łuszczenie, dokładanie kolejnych aktywnych kosmetyków jednocześnie może utrudniać ocenę, co podrażnia skórę.

PDRN nie powinno też zastępować retinoidu wyłącznie na podstawie pojedynczego 28-dniowego badania.

W pielęgnacji przeciwstarzeniowej najważniejsza pozostaje konsekwencja oraz ochrona przed promieniowaniem UV. Jeśli oznaczenia filtrów wydają Ci się niejasne, pomocny będzie przewodnik Louma.pl „SPF, UVA, UVB, PPD i PA – jak prawidłowo odczytywać oznaczenia ochrony przeciwsłonecznej?”.

Na co zwrócić uwagę, wybierając kosmetyk z PDRN?

Moda na PDRN sprawiła, że samo umieszczenie tego skrótu na opakowaniu stało się silnym argumentem marketingowym. Przy wyborze produktu warto jednak zadać kilka bardziej konkretnych pytań.

Czy wiadomo, jakie PDRN zastosowano?

Najbardziej informatywne będą produkty, przy których producent podaje coś więcej niż samo „PDRN”.

Przydatne mogą być informacje dotyczące:

• źródła DNA,
• czystości surowca,
• masy cząsteczkowej,
• średniej długości fragmentów,
• stężenia,
• technologii stabilizacji lub enkapsulacji.

Obecnie większość kosmetyków konsumenckich nie udostępnia pełnego zestawu takich informacji. Nie musi to oznaczać, że produkt jest nieskuteczny, ale utrudnia porównanie go z materiałem wykorzystywanym w badaniach.

Czy badano składnik, czy gotowy kosmetyk?

Hasło „PDRN potwierdzone badaniami” nie jest równoznaczne z „ten krem został przebadany klinicznie”.

To fundamentalna różnica.

W Unii Europejskiej oświadczenia dotyczące kosmetyków powinny być poparte odpowiednimi dowodami dotyczącymi deklarowanego efektu. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 655/2013 wyraźnie wskazuje także, że właściwości konkretnego składnika nie mogą być automatycznie przypisywane całemu produktowi, jeżeli nie jest to zgodne z prawdą i odpowiednio udokumentowane.

Dlatego szczególnie wartościowe są badania wykonane na finalnej formulacji, a nie jedynie na surowcu dostarczonym przez jego producenta.

Czy więcej PDRN zawsze oznacza lepiej?

Nie wiadomo.

Dla kosmetyków nie ustalono dotąd uniwersalnej relacji dawka–odpowiedź ani minimalnego skutecznego stężenia.

Co więcej, biologiczna aktywność może zależeć nie tylko od ilości DNA, ale również od jego długości i sposobu degradacji.

Kosmetyk z 0,5% jednego rodzaju PDRN nie musi więc automatycznie działać silniej niż produkt zawierający 0,1% innej, lepiej scharakteryzowanej frakcji.

Czy PDRN jest bezpieczne?

Dotychczasowe publikacje nie wskazują na poważny, charakterystyczny dla PDRN problem bezpieczeństwa w badanych zastosowaniach dermatologicznych. Systematyczne przeglądy zwracają jednak uwagę na małą skalę całej bazy dowodowej.

W przeglądzie randomizowanych badań klinicznych opublikowanym w 2026 roku do analizy zakwalifikowano zaledwie 7 badań obejmujących łącznie 183 uczestników.

To ważna liczba, ponieważ dobrze pokazuje różnicę między ogromną popularnością PDRN a rzeczywistą wielkością materiału klinicznego.

W przypadku kosmetyków szczególne znaczenie ma ponadto czystość surowca. Wraz z rozwojem PDRN roślinnego i mikrobiologicznego naukowcy coraz częściej wskazują, że powinno się raportować m.in.:

• integralność DNA,
• rozkład długości fragmentów,
• pozostałości RNA,
• resztkowe nukleoproteiny,
• wolne nukleotydy,
• produkty degradacji.

Osoby o skórze wyjątkowo reaktywnej powinny – jak w przypadku każdego nowego kosmetyku – rozpocząć od próby na niewielkim obszarze.

PDRN roślinne – następna generacja kosmetyków?

Jednym z najciekawszych kierunków rozwoju jest odejście od PDRN uzyskiwanego z materiału rybiego.

Badania obejmują już DNA pochodzące m.in. z:

• żeń-szenia,
• Chlorella protothecoides,
• hodowli mikroorganizmów,
• systemów roślinnych.

W modelach laboratoryjnych część tych materiałów wykazuje aktywność biologiczną przypominającą klasyczne PDRN.

Nie oznacza to jednak, że plant-PDRN jest automatycznie klinicznie równoważne salmon-PDRN. Brakuje badań head-to-head, w których oba materiały byłyby porównywane przy identycznej dawce, długości fragmentów, czystości i sposobie podania.

To prawdopodobnie jeden z kluczowych tematów rozwoju tej kategorii w najbliższych latach.

Egzosomy, nanonośniki i mikronakłuwanie – dokąd zmierza PDRN?

Największą przeszkodą dla topikalnego PDRN pozostaje bariera naskórkowa. Dlatego prace badawczo-rozwojowe coraz częściej koncentrują się nie na zwiększaniu procentowej zawartości PDRN, ale na technologii dostarczania.

Badane są m.in.:

• PDRN enkapsulowane w pęcherzykach zewnątrzkomórkowych lub egzosomach,
• nanoskalowe formy PDRN,
• systemy zmieniające właściwości powierzchniowe DNA,
• hydrożele i nośniki polimerowe,
• rozpuszczalne mikronakłucia.

Warto przy tym zachować rozróżnienie między wynikami laboratoryjnymi, patentem i rzeczywistym badaniem klinicznym. Patent pokazuje, że dana technologia jest rozwijana, ale nie jest dowodem jej skuteczności u człowieka.

PDRN w kosmetykach – co wiemy, a czego jeszcze nie?

Wiemy stosunkowo dobrze:

• PDRN jest mieszaniną fragmentów DNA, a nie pojedynczą molekułą.
• W modelach eksperymentalnych wykazuje realną aktywność biologiczną.
• Jednym z mechanizmów jest sygnalizacja związana z receptorem A2A.
• Istotną rolę może odgrywać również salvage pathway.
• PDRN ma interesujące dane kliniczne dotyczące gojenia tkanek, zwłaszcza przy podaniu innym niż klasyczny kosmetyk.
• Badania z 2026 roku sugerują, że odpowiednio zdefiniowane PDRN może wykazywać aktywność również po aplikacji miejscowej na zdrową skórę.

Nadal nie wiemy:

• jaka długość fragmentów PDRN jest optymalna w kosmetyku,
• jakie stężenie jest minimalnie skuteczne,
• jaka część PDRN dociera do skóry właściwej,
• czy różne rodzaje PDRN są biologicznie równoważne,
• czy PDRN roślinne działa klinicznie tak samo jak PDRN rybie,
• jakie są efekty stosowania kosmetyków z PDRN przez 6–12 miesięcy,
• czy wynik badania PDRN-850K zostanie powtórzony przez niezależne zespoły.

Czy warto stosować PDRN w kosmetykach?

PDRN jest jednym z ciekawszych nowych składników kosmetycznych, ale warto podchodzić do niego bardziej jak do rozwijającej się technologii niż do kolejnego cudownego składnika przeciwstarzeniowego.

Biologiczne podstawy działania są mocniejsze, niż mogłoby sugerować jego chwilowe skojarzenie z trendem „salmon sperm skincare”. PDRN badano na ludzkich fibroblastach już pod koniec lat 90., a dane dotyczące receptorów adenozynowych, salvage pathway i gojenia tkanek mają wieloletnią historię.

Jednocześnie większości tych wyników nie można bezpośrednio przenosić na drogeryjne serum.

Najbardziej interesujący rozwój nastąpił dopiero niedawno: badania zdefiniowanych frakcji, takich jak PDRN-850K, zaczęły dostarczać danych dotyczących penetracji i działania kosmetycznego po aplikacji na nieuszkodzoną skórę.

Jeśli chcesz wprowadzić PDRN do pielęgnacji, warto traktować je jako uzupełnienie dobrze zbudowanej rutyny, a nie zamiennik ochrony SPF, retinoidów, nawilżania czy dbania o barierę naskórkową. W Louma.pl możesz dobrać kosmetyki do poszczególnych etapów pielęgnacji i zestawić nowoczesne składniki z rozwiązaniami o bardziej ugruntowanej pozycji.

Najważniejsze pytanie na przyszłość nie brzmi bowiem: „czy PDRN działa?”, lecz:

które PDRN, o jakiej długości fragmentów, w jakim stężeniu, w jakiej formulacji i przy jakim sposobie aplikacji daje rzeczywisty efekt na skórze?

FAQ – PDRN w kosmetykach

Co to jest PDRN w kosmetykach?

PDRN to mieszanina fragmentów DNA, najczęściej kojarzona z materiałem pochodzącym z łososiowatych, choć rozwijane są również odmiany roślinne i mikrobiologiczne. W kosmetykach jest stosowane jako składnik ukierunkowany na poprawę kondycji, sprężystości i wyglądu skóry.

Jak działa PDRN na skórę?

Badania wskazują m.in. na sygnalizację związaną z receptorem adenozynowym A2A, wykorzystanie produktów degradacji DNA w salvage pathway oraz wpływ na szlaki związane z macierzą zewnątrzkomórkową.

Czy PDRN działa na zmarszczki?

Pojawiły się pierwsze obiecujące dane dotyczące kosmetycznego PDRN. W małym badaniu z 2026 roku krem z 0,1% PDRN-850K poprawiał parametry zmarszczek w okolicy oczu. Wyniki wymagają jednak potwierdzenia w większych i dłuższych badaniach.

Czy PDRN jest lepsze od retinolu?

Nie ma obecnie podstaw, aby formułować taki ogólny wniosek. Jedno niewielkie 28-dniowe badanie wykazało lepsze wyniki konkretnego PDRN-850K niż 0,1% retinolu dla niektórych parametrów, ale retinoidy mają znacznie większą i bardziej długoterminową bazę dowodową.

Czy kosmetyki z PDRN przenikają przez skórę?

Najnowsze badania wskazują, że sygnał związany z odpowiednio scharakteryzowanym PDRN można wykryć w żywych warstwach naskórka. Nie wiadomo jednak jeszcze dokładnie, ile aktywnego materiału dociera do skóry właściwej.

Czy PDRN i PN to to samo?

Nie zawsze. Oba terminy dotyczą materiałów opartych na DNA, ale PN zazwyczaj odnosi się do dłuższych polinukleotydów, podczas gdy PDRN obejmuje krótsze fragmenty. W marketingu nomenklatura nie jest jednak konsekwentna.

Czy PDRN pochodzi ze spermy łososia?

Popularne określenie „salmon sperm” jest uproszczeniem. Klasyczne PDRN może być izolowane z komórek rozrodczych łososiowatych, ale gotowy składnik jest wysoko oczyszczoną frakcją DNA.

Z czym można łączyć PDRN?

Kosmetyki z PDRN można zwykle włączać do rutyny wraz z produktami nawilżającymi, ceramidami czy ochroną przeciwsłoneczną. Możliwe jest również stosowanie ich w pielęgnacji zawierającej retinoidy, o ile skóra dobrze toleruje całą rutynę.

Bibliografia

1. Thellung S., Florio T., Maragliano A., Cattarini G., Schettini G. Polydeoxyribonucleotides enhance the proliferation of human skin fibroblasts: involvement of A2 purinergic receptor subtypes. Life Sciences. 1999;64(18):1661–1674.
2. Sini P., Cattarini G., Daglio M., Tira M.E., Balduini C. Effect of polydeoxyribonucleotides on human fibroblasts in primary culture. Cell Biochemistry and Function. 1999;17(2):107–114.
3. Squadrito F., Bitto A., Altavilla D. i wsp. The effect of PDRN, an adenosine receptor A2A agonist, on the healing of chronic diabetic foot ulcers: results of a clinical trial. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. 2014;99(5)–E753.
4. Valdatta L., Thione A., Mortarino C., Buoro M., Tuinder S. Evaluation of the efficacy of polydeoxyribonucleotides in the healing process of autologous skin graft donor sites: a pilot study. Current Medical Research and Opinion. 2004;20(3):403–408.
5. Kim S.T. Comparison of Polynucleotide and Polydeoxyribonucleotide in Dermatology: Molecular Mechanisms and Clinical Perspectives. Pharmaceutics. 2025;17(8):1024.
6. Ye R., Wang Q., Du L., Li L., Hu F. Topical medium-length PDRN enhances dermal extracellular matrix repair in photodamaged skin via PI3K–Akt/TGF-β–regulated pathways. PLOS One. 2026;21(7).
7. Alhussain A.M., Albusayys S.T.M., Alfhadi M.A. i wsp. Polynucleotides and Polydeoxyribonucleotides for Skin Rejuvenation, Postoperative Scar Prevention, and Wound Healing: A Systematic Review of Randomized Clinical Trials. Cureus. 2026;18(7).
8. Kream E.J., Anooshiravani N., Hosking A.M., Boen M., Fabi S.G. Global Trends and Evidence Evaluation: A Systematic Review of Polynucleotide and Polydeoxyribonucleotide Therapy in Dermatology. Dermatologic Surgery. 2026.
9. Plant-Derived Polynucleotides/Polydeoxyribonucleotides in Skin Biomaterials: Delivery Platforms and Bioactivity Attribution. 2026.
10. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 dotyczące produktów kosmetycznych.
11. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 655/2013 określające wspólne kryteria dotyczące uzasadniania oświadczeń stosowanych w związku z produktami kosmetycznymi.